بررسی سایت ما: OnePlus 2

تا یه مدت پیش اگه می خواستین یه تلفن هوشمند جفت و جور کنین دو انتخاب پیش رو داشتین، پرچمداران گرون و با کیفیت، یا مدلای اقتصادی با قیمت ارزون و قابلیتای محدود.

سال گذشته اما وان پلاس پا به میدون گذاشت و تلفن هوشمند جذابی طراحی کرد که ویژگیای پرچمداران رو با قیمت اجناس میان رده به کاربران عرضه می کرد و میشه اونو یکی از بهترین نمونه های تولید شده تا الان در بازه قیمت خود به حساب آورد.

این اقدامی بود که در اول انجامش حتی واسه غولای بخش تکنولوژی ناممکن به نظر می رسید، اما کار و کاسبی کوچیک و نوپای چینی با انجام اون موفق شد از همون اول اعتبار بالایی واسه خود کسب کرده و توجه کاربران رو به خود جلب کنه.

این موضوع باعث شد کاربران از اون زمان در انتظار دومین تلفن هوشمند وان پلاس باشن تا مشخص شه موفقیت اولین مدل اتفاقی بوده، یا میشه روی این سازنده جدید به عنوان خالق اجناس جذاب و خیره کننده حساب باز کرد.

محصولی که آخرسر با نام «وان پلاس ۲» و به شکلی نوآورانه با کمک فناوری واقعیت مجازی رونمایی شد و دست کم براساس مشخصات سخت افزاری اون، میشه گفت سازنده چینی دوباره موفق شده محصولی در سطح پرچمداران رو با نصف قیمت اونا تولید کنه.

تجربه کاربری یه تلفن هوشمند اما فقط به قدرت سخت افزاری محدود نیس و موارد زیادی، از کارکرد نرم افزار دستگاه گرفته تا نکات کوچیک طراحی وجود دارن که در آخر، اندازه رضایت کاربران هنگام به کار گیری یه محصول رو تعیین می کنن.

در بررسی سایت ما از OnePlus 2 همراه باشین تا ببینیم این تلفن هوشمند رو میشه برابر ادعای تولید کننده، تهدیدی واسه پرچمداران سال آینده به حساب آورد یا خیر.

طراحی

نمایش ۳۶۰ درجه

تصویر رو بچرخونین

شروع

قبل از رسیدن به سخت افزار، اگه بخواین با پرچمداران گرون رقابت کنین لازمه محصول شما ظاهر جذابی داشته باشه، موردی که وان پلاس اونو در نسل قبل با طراحی ظریف، ساده و شکیل به حقیقت تبدیل کرده بود و حالا در محصول دوم فلز رو هم به این ترکیب اضافه کرده.

«وان پلاس ۲» علاوه بر این نوار فلزی (که از آلیاژ منیزیم ساخته شده) به یه دکمه جدید هم مجهزه که Alert Slider اسمشه و در عملکردی مثل آیفون، واسه mute کردن یا انتخاب حالت priority اندروید به کار میره.

طراحی جدید البته باعث شده ضخامت «وان پلاس ۲» نسبت به مدل قبلی ۱ میلی متر ضخامت پیدا کرده و به ۹.۹ میلی متر برسه، رقمی که با «گلکسی اس شش» ۶.۸ میلی متری و دیگه پرچمداران باریک اختلاف زیادی داره.

این ضخامت بالا البته تا حدی با طراحی شیب دار پشت بدنه جبران شده و دستگاه هنگام استفاده ارگونومی مناسبی داره، اما سنگین بودن وزن ۱۷۵ گرمی دستگاه (که نسبت به مدل قبلی ۱۳ گرم بالا رفته) به طور کاملً محسوسه و یه مدت زمان میبره تا به اون عادت کنین.

«وان پلاس ۲» ابعادی برابر با ۱۵۱.۸ در ۷۴.۹ میلی متر داره و از این نظر خیلی فرقی با نسل قبلی خود نکرده. مورد بدون تغییر دیگه هم جنس زبر بدنه پشتیه که سازنده اونو Sandstone می نامد و میشه حس اونو به لمس سر چوب کبریت تشبیه کرد.

این مورد هرچند از یه سو باعث می شه تلفن هوشمند نه خیلی کوچیک و سبک، محکم به دست کاربر بچسبد، اما از طرف دیگه لمسش حسی به طور کاملً جدید و تا اندازه ای عجیب داره که ممکنه عادت کردن به اون واسه بعضی یه مدت زمان ببره.

سازنده چینی البته به این موضوع توجه داشته و ۴ قاب به طور کامل متفاوت دیگه با جنسای چوب درخت آلو، اقاقیا، بامبو و Kevlar واسه «وان پلاس ۲» طراحی کرده که می تونین قاب پشتی رو با اونا تعویض کنین.

این تلفن هوشمند البته با وجود امکان باز کردن قاب پشتی، توانایی تعویض باتری و به کار گیری کارت حافظه رو نداره، محدودیتی که بیشتر در اجناس مجهز به بدنه کامل مشاهده می شه.

سازنده درگاه سیم کارتای نانو رو هم به زیر قاب پشتی انتقال داده که هرچند دسترسی به اونا رو کمی زمان بر کرده، اما عوضش نوار فلزی دور و بر بدنه خلوت و قشنگتر تر به نظر می رسه و علاوه بر اون دیگه واسه وارد و خارج کردن سیم کارت به سوزن احتیاج دارین و از همین رو سوزن زیبایی که به شکل جاکلیدی در جعبه نسل قبلی قرار داشت هم حذف شده.

با نگاه به قسمت پایین دستگاه هم درگاه USB Type-C مشاهده می شه که این «وان پلاس ۲» رو به یکی از اولین تلفنای هوشمند مجهز به این استاندارد جدید تبدیل کرده. این موضوع هرچند به دلیل بی اهمیت بودن جهت استفاده، اتصال کابل به دستگاه رو ساده می کنه، اما واسه به دست آوردن اون لازمه تموم کابلای USB فعلی خود رو بازنشسته کنین.

OnePlus 2 Digiato 14

در دور و بر این درگاه هم اسپیکر دستگاه مشاهده می شه که بر خلاف چیزی که به نظر می رسه استریو نیس و تنها قسمت سمت راست اون واسه پخش صدا کاربرد داره.

دکمه هوم زیر نمایشگر هم تغییر دیگه نسبت به نسل گذشته که حسگر اثر انگشت درون اون تعبیه شده و البته عملکردی لمسی و نرم افزاری داره، هرچند ظاهر اون مشابه نمونه های سخت افزاری طراحی شده.

دکمه های ناوبری اندروید هم هرچند مثل قبلی وجود دارن، دیگه علامتای «فلش» و «۳ خط موازی» واسه مشخص کردن کارکرد اونا وجود نداره و هر دو پس از روشن شدن یه خط کوچیک رو نمایش میدن، موضوعی که ممکنه در اول استفاده تا یه مدت باعث پریشونی و گیجی شه.

اما عوضش سازنده امکان تنظیم نرم افزاری کارکرد این دو دکمه رو ارائه کرده و از راه منوی تنظیمات می تونین کارکردای هرکدوم رو براساس سلیقه و نیازای خود تغییر بدین.

در کل میشه گفت هرچند افزایش ضخامت و وزن، ظرافت ظاهر «وان پلاس ۲» رو نسبت به نسل قبلی تا اندازه ای کم کردن، اما عوضش خصوصیاتی مثل نوار فلزی و قابای پشتی جور واجور باعث شده طراحی این محصول ۲۳۹ دلاری جذابیتی در سطح یه پرچمدار داشته باشه.

نمایشگر

«وان پلاس ۲» مثل نسل قبلی خود از یه نمایشگر ۵.۵ اینچی با رزولوشن ۱۰۸۰ استفاده میکرد که تراکم پیکسلای اون ۴۰۳ در هر اینچه و واسه مراقبت از اونم گوریلا گلس ۴ در نظر گرفته شده.

پنل IPS این نمایشگر به وسیله Japan Display و براساس فناوری LTPS ساخته شده که باعث می شه صفحه نمایش موقع استفاده گرمای زیادی ایجاد نکنه.

این نمایشگر البته به طور کاملً بدون تغییر باقی نمونده و اندازه عمق رنگ مشکی، کنتراست و زاویه دید اون نسبت به نسل قبل زیاد شده، اما همه اینا تا وقتیه که «وان پلاس ۲» رو در کنار پرچمداران گرون قرار ندین.

حتی اگه اندازه رزولوشن رو قبول کنیم، بازم نمایشگر این تلفن هوشمند قادر نیس رنگا رو به اندازه پرچمداران سامسونگ، اپل و دیگه سازندگان پویا و زنده نمایش دهد و با در نظر گرفتن نمایش حدود ۸۸ درصد بازه استاندارد sRGB میشه گفت تولید کننده چینی نتونسته در این بخش به ادعای رقابت با اجناس گرون جامه عمل بپوشونه.

بیشترین حد اندازه روشنایی صفحه نمایش هم به حدود ۴۰۰ قصد می رسه که نسبت به نسل قبلی کاهش زیادی نشون میده، اما با این وجود میشه کارکرد صفحه نمایش زیر نور مستقیم خورشید رو قابل قبول آزمایش کرد، خصوصاً با در نظر گرفتن قیمت دستگاه.

در کل هم میشه گفت اگه پرچمداران دیگه و ادعاای سازنده در مورد رقابت رو از معادله کنار بذاریم، نمایشگر «وان پلاس ۲» با در نظر گرفتن قیمت دستگاه واسه استفاده روزانه کیفیت به طور کاملً مناسب و قابل قبولی داره.

نرم افزار

وان پلاس اولین تلفن هوشمند خود رو با رام CyanogenMod ارائه کرده بود اما پس از یه مدت عزمشو جزم کرد مثل سازندگان دیگه، نرم افزار اختصاصی خود رو با نام OxygenOS پیشرفت دهد.

«وان پلاس ۲» با نسخه ۲.۱ از همین سیستم عامل ارائه شده که واقعا همون نسخه ۵.۱.۱ از اندروید آب نبات چوبی هم اینکه بعضی امکانات اضافه تر هستش.

کاربران وان پلاس از بسیاری جهات می تونن با کاربران اندروید خالص همپوشانی داشته باشن، چون که خیلی از این کاربران تمایلی به پذیرش تغییرات ایجاد شده در سیستم عامل گوگل به وسیله سازندگان سوم شخص ندارن و یه رابط کاربری ساده و سبک میخوان که با قابلیتای الکی پر نشده باشه.

از همین رو تصمیم سازنده واسه نبود ایجاد تغییر زیاد در اندروید خالص قابل پذیرشه، ضمن اینکه باید به این موضوع دقت لازم رو به عمل بیارین اینجور موردی باعث می شه ارائه بروزرسانی به نسخه های بعدی واسه این کار و کاسبی کوچیک ساده تر شده و وان پلاس قادر باشه به سریع ترین شکل آخرین نسخه های سیستم عامل رو در اختیار کاربران خود بذاره.

در کل میشه گفت اگه قبل از این کاربر وسایل سری نکسوس بودین، در رابط کاربری «وان پلاس ۲» احساس غربت نمی کنین. چون که در ظاهر و کارکرد کلی OxygenOS نسبت به اندروید ۵.۱.۱ خالص تغییر چندانی مشاهده نمی شه.

تنها تغییر در این قسمت اضافه شدن بخش Shelf به صفحه خانگیه که با اسکرول کردن به سمت چپ می تونین به اون دسترسی داشته و نرم افزارها و شماره های بیشتر مورد استفاده قرار گرفته رو درونش ببینین.

از ظاهر و طراحی که بگذریم اما قابلیتای جدیدی وجود دارن که به وسیله سازنده واسه رابط کاربری در نظر گرفته شدن. یکی از این قابلیتا امکان تغییر کارکرد دکمه های سخت افزاری زیر نمایشگره که سازنده بخش مجزای Buttons رو واسه اون در منوی تنظیمات در نظر گرفته و از راه اون می تونین کارکرد تکمها رو براساس نیاز و سلیقه خود مشخص کنین.

مثلا می تونین جای دکمه های back و recents رو با همدیگه عوض کنین یا عملکردای مختلفی رو واسه نگه داشتن طولانی یا دوبار ضربه زدن به هرکدوم واسه دستگاه مشخص کنین.

از دیگر قابلیتای شخصی سازی رابط کاربری وان پلاس میشه به Dark mode اشاره کرد که ظاهر نرم افزار رو به رنگای تیره تغییر میده. علاوه بر اون می تونین رنگای متنوعی رو واسه عملکردهای جور واجور دکمه LED بالای نمایشگر مشخص کنین.

Gestureا یا فرامین حرکتی هم گزینه دیگری هستن که از نسل قبلی بدون تغییر باقی مونده ان و با به کار گیری اونا می تونین با کشیدن شکلایی جور واجور روی نمایشگر خاموش عملکردهای جور واجور دستگاه رو کنترل کنین، از جمله دایره واسه ورود به دوربین، حرف V واسه روشن شدن چراغ قوه، ۲ بار ضربه واسه روشن شدن نمایشگر و موارد دیگه واسه عقب و جلو بردن پخش موسیقی.

آخرین تغییر هم به چگونگی کنترل کارکرد اپلیکیشنا مربوط می شه که از راه اون می تونین جزئی ترین فعالیت هر نرم افزار رو تحت نظر داشته و اجازه دسترسی به مواردی که تمایل ندارین رو ارائه نکنین.

مثلا بعضی از اپلیکیشنا واسه نصب به شناسایی محل کاربر نیاز دارن و از راه توانایی app permission رابط کاربری وان پلاس می تونین اجازه این کار رو واسه نرم افزار صادر نکنین یا آخرین باری که اپلیکیشن مکان شما رو بررسی کرده رو ببینین.

در کل میشه گفت نسخه ۲.۱ رابط کاربری OxygenOS همون اندروید خالص آب نبات چوبی نسخه ۵.۱.۱ه که کارکرد روان و مناسبی داره و امکانات یاد شده در بالا هم به اون اضافه شده.

دوربین

«وان پلاس ۲» به یه دوربین ۱۳ مگاپیکسلی با سنسور ۱/۲.۶ اینچی با پیکسلای ۱.۳ میکرونی و لنز عریض ۶ تیکه با گشودگی دیافراگم f/2.0 مجهزه. دوربین این دستگاه هم اینکه به قابلیتای پیشرفته ای مثل لرزشگیر اپتیکال و سیستم فوکوس خودکار لیزری مجهزه که معمولاً اونا رو در پرچمداران گرون میبینیم.

این دوربین تصاویر رو به شکل پیش فرض با نسبت ۴:۳ و رزولوشن ۱۲.۴ مگاپیکسل ثبت می کنه و رابط کاربری بخش دوربین هم طراحی بسیار ساده و مینیمال داره که اپلیکیشن دوربین گوگل رو به یاد می آورد و به کار گیری اونم ساده و سرراسته.

دوربین «وان پلاس ۲» ۳ حالت جور واجور رو واسه عکسبرداری ارائه می کنه که HDR، Clear Image و Beauty mode نام دارن و سومی تنها گزینه موجود واسه استفاده به وسیله دوربین جلوی دستگاهه.

نمونه تصویر ثبت شده روی حالت Clear Image

در این حالت دوربین ۱۰ تصویر ثبت می کنه تا بهترین اونا به کاربر ارائه شه، در نتیجه باید به این موضوع دقت لازم رو به عمل بیارین ثبت تصویر روی این حالت یه مدت زمان می بره و بهتره واسه عکاسی از سوژهای پر سرعت ازش استفاده نکنین.

نمونه تصویر ثبت شده روی حالت HDR

در حالت HDR دو عکس گرفته می شن تا با ترکیب اونا بهترین کنتراست و رنگای ممکن به دست بیاد. البته کارکرد این بخش هم نسبت به پرچمداران دیگه کمی کنه تره و از همین رو نمیشه واسه عکاسی از سوژهای متحرک اونو به کار گرفت.

نمونه تصویر ثبت شده روی حالت عادی

حالت Beauty mode هم واسه اعمال روتوش روی صورت ارائه شده و البته کمترین اندازه تغییر رو در رنگا بوجود میاره. همه این حالتای عکاسی در کل به نسبت قیمت دستگاه تصاویری با رنگای پویا و نویز بسیار ناچیز ثبت می کنن.

در کل میشه گفت دوربین «وان پلاس ۲» کیفیت مطلوبی داره و هرچند کارکرد اون تا حدود ۲ برابر از پرچمداران دیگه کنه تره، اما عوضش از نظر کیفیت می تونه این مشکل رو جبران کرده و با رقبای خود رقابت کنه، خصوصاً اگه قیمت اونو هم در نظر داشته باشین.

علاوه بر این، حالت پانوراما و تنظیمات دستی هم وجود دارن که با به کار گیری گزینه دوم می تونین ISO، White Balance، Expoture و حالت فوکوس رو به شکل دستی تنظیم کنین.

«وان پلاس ۲» هم اینکه از فلش دوگانه بهره منده و با به کار گیری اون در شرایط تاریک تصاویری ثبت می کنه که از رنگای طبیعی، نویز کم و روشنایی مناسبی بهره مند هستن.

نمونه تصویر ثبت شده در شب با فلش

در جلوی دستگاه هم یه دوربین ۵ مگاپیکسلی قرار داره که کارکرد قابل قبولی داره و تصاویر ثبت شده با اون از جزئیات کافی و رنگای مناسبی بهره مند هستن.

نمونه تصویر ثبت شده با دوربین جلوی دستگاه

«وان پلاس ۲» از امکان فیلمبرداری ۴K برخورداره اما تصاویر رو بیشترین حد با رزولوشن ۲۱۶۰ و اندازه ۳۰ فریم در ثانیه ثبت می کنه، برخلاف نسل قبلی خود که رزولوشن ۲۱۶۰ در ۴۰۹۶ رو ارائه می کرد. تصاویر صحنه آهسته هم با رزولوشن ۷۲۰ و اندازه ۱۲۰ فریم در ثانیه ثبت می شن و علاوه بر اون حالت تایم لپس هم ارائه شده.

دوربین دستگاه فیلما رو با بیت ریت ۴۲ مگابیت در ثانیه ثبت می کنه که از این نظر هم نسبت به مدل قبلی کاهش داشته، اما در کل میشه کیفیت اونو مطلوب آزمایش کرد.

لرزشگیر اپتیکال کارکرد قابل قبولی داره، رنگا پویا هستن، کنتراست مناسبه، اندازه نویز ناچیز هستش و کلی ترین نقطه ضعف به تنظیمات نرم افزاری برمیگرده که در اون تنها امکان خاموش و روشن کردن فلش ارائه شده.

در آخر می تونین گالری تصاویر ثبت شده با دوربین «وان پلاس ۲» رو ببینین.

واسه مشاهده در اندازه اصلی تصویر رو در تب جدید باز کنین

سخت افزار

«وان پلاس ۲» در نسخه با ظرفیتای ۱۶ و ۶۴ گیگابایتی ارائه شده که اولی به ۳ و مدل دوم به ۴ گیگابایت حافظه رم از نوع DDR4 مجهزه. چیپست ۱.۸ گیگاهرتزی دستگاه هم نسخه دوم اسنپدراگون ۸۱۰ه که مشکل ایجاد گرمای زیادتر از اندازه در اون رفع شده و سازنده اونو در این محصول واسه رابط کاربری OxygenOS هم مورد بهینه سازی قرار داده.

اینجور خصوصیاتی این تلفن هوشمند رو با وجود قیمت اقتصادی اون، روی کاغذ به یکی از قوی ترین گزینه های موجود در بازار تبدیل می کنن، موضوعی که واسه بررسی بیشتر اون کارکرد دستگاه (نسخه ۶۴ گیگابایتی) رو با بنچمارکای جور واجور سبک و سنگین کردین.

OnePlus 2 Digiato Benchmark

«وان پلاس ۲» در بنچمارک AnTuTu امتیاز ۵۸۵۹۱ رو بدست آورد که کارکرد کلی دستگاه رو سبک و سنگین میکنه و در تست Geekbech هم امتیاز ۹۳۱ واسه کارکرد تک هسته ای و ۳۸۹۲ واسه چند هسته ای به ثبت رسید.

براساس این امتیازا میشه گفت «وان پلاس ۲» از قدرت سخت افزاری بیشتر از نیاز بیشتر کاربران برخورداره و تنها کالاهایی مثل پرچمداران سامسونگ می تونن با فناوریای بسیار پیشرفته و قیمت دو برابر بیشتر خود، این دستگاه رو از نظر سرعت شکست بدن.

واحد پردازش گرافیکی این تلفن هوشمند هم ادرینو ۴۳۰ در نظر گرفته شده که واسه آزمایش کارکرد اون در دنیای واقعی انجام بازیای مختلفی رو امتحان کردیم و هر چند گرم شدن دستگاه تا اندازه ای محسوس بود، اما در کل میشه گفت «وان پلاس ۲» در مورد اجرای سنگین ترین بازیا، اپلیکیشنا و اجرای وظیفه مالتی تسکینگ هیچ مشکلی نداره.

بخشی از این سرعت بالا هم به به کار گیری فناوری eMMC v.50 واسه ساخت حافظه داخلی دستگاه برمیگرده، موردی که هرچند به اندازه فناوری UFS 2.0 سامسونگ سریع نیس، اما با این حال در تئوری سرعت انتقال اطلاعات در اون به رقم ۴۰۰ مگابیت در ثانیه می رسه.

«وان پلاس ۲» در گروه اولین کالاهایی هستش که از درگاه USB Type-C بهره منده، اما این درگاه با وجود چیپست اسنپدراگون، به توانایی شارژ سریع مجهز نیس و سرعت انتقال اطلاعات اونم برابر با USB 2.0 در نظر گرفته شده.

در کل میشه قدرت سخت افزاری بالا رو یکی از اصلی ترین ویژگیای «وان پلاس ۲» در نظر گرفت، محصولی که دست کم در سال جاری بدون هیچ مشکلی میتونه به مصاف پرچمداران گرون ساخته شده به وسیله غولای بخش فناوری بره.

حسگر اثر انگشت

حسگر اثر انگشت «وان پلاس ۲» در نگاه اول ظاهری مثل یه دکمه فیزیکی داره، اما کارکرد اون به شکل نرم افزاری در نظر گرفته شده.

سازنده ادعا می کنه این قطعه ظرف نیم ثانیه عمل می کنه، موردی که با کمی اغماض قبول کردنیه و در کل میشه گفت حسگر اثر انگشت «وان پلاس ۲» کارکرد سریع، دقیق و مناسبی داره.

این حسگر از نظر نرم افزاری هم از امکان تشخیص تا ۵ اثر انگشت جور واجور برخورداره و انتظار میره با ارائه بروزرسانی اندروید مارشملو واسه دستگاه، سازنده قابلیتای بیشتری رو واسه اون جفت و جور کنه.

موسیقی

OnePlus 2 Digiato 27

بر خلاف مدل قبلی که به اسپیکرهای استریو مجهز بود، «وان پلاس ۲» به یه اسپیکر مونو در زیر دستگاه مجهزه. هرچند این مورد در ظاهر مشخص نیس اما صدا فقط از بخش سمت راست اسپیکر پخش می شه.

این موضوع باعث شد کیفیت پخش صدای «وان پلاس ۲» رو با مدل قبلی مقایسه کنیم و نکته باحال اینکه نتیجه خوب بود. اسپیکر این دستگاه از تفکیک صدای مناسبی برخورداره و اندازه بلندی اونم در سطح مطلوبی قرار داره که از نسل پیش بیشتره.

البته نباید توقع رقابت با پرچمدار پر اسم و رسم رو داشته باشین، اما واقعا میشه گفت «وان پلاس ۲» با در نظر گرفتن اینکه برخلاف اجناس دیگه مانور خاصی روی این توانایی نداده، کیفیت مطلوب و قابل قبولی رو ارائه می کنه.

اندازه تفکیک صدای این اسپیکر البته با رسیدن به بیشترین حد بلندی تا حدی کم شده و نقطه ضعف دیگه اونم قدرت بیسه که می تونین اونو با ایجاد تغییر در اکولایزر ارائه شده در رابط کاربری تا حدی اصلاح کنین.

وان پلاس البته در رابط کاربری خود اپلیکیشن اختصاصی واسه پخش موسیقی ارائه نکرده و در این قسمت مثل مدل قبلی به نرم افزار Play Music گوگل اکتفا شده.

امکانات ارتباطی

«وان پلاس ۲» از ۲ سیم کارت نانو پشتیبانی می کنه که هردوی اونا می تونن ۴G باشن، اما واسه به کار گیری اینترنت لازمه یکی از اونا رو انتخاب کنین.

واسه دسترسی به این سیم کارتا هم لازمه قاب پشتی دستگاه رو باز کنین، موردی که هرچند از یه سو دسترسی رو زمان بر می کنه، اما از طرف دیگه نیاز به همراه داشتن سوزن واسه تعویض و جاگذاری سیم کارت رو از بین برده.

از دیگر امکانات ارتباطی «وان پلاس ۲» هم میشه به آخرین نسل از استانداردای وای-فای و بلوتوث ۴.۱ اشاره کرد، اما NFC و فرستنده مادون قرمز ارائه نشده ان.

باتری

ظرفیت باتری وان پلاس جدید از ۳۱۰۰ به ۳۳۰۰ میلی آمپر ساعت زیاد شده، رقمی که هرچند با در نظر گرفتن اندازه و رزولوشن نمایشگر مناسب به نظر می رسه، اما قدرت سخت افزاری بسیار بالای دستگاه موجب می شه تردیدایی در این مورد داشته باشیم.

واسه بررسی بیشتر موضوع از دستگاه تست نمایش ویدیو به عمل آوردیم و «وان پلاس ۲» با ثبت زمان حدود ۸ ساعت نشون داد کارکرد متوسطی در این مورد داره، هرچند این کارکرد با اندازه استفاده شما از توانایی ۲ سیم کارت، اینترنت ۴G و توان پردازشی دستگاه رابطه برعکس داره.

سازنده از نظر نرم افزاری هم توانایی خاصی ارائه نکرده و فقط به حالت Power Saving موجود در سیستم عامل اندروید اکتفا شده که با فعال کردن اون، فعالیت اپلیکیشنا و ارتباطات رادیویی پشت زمینه محدود شده و در نتیجه اندازه مصرف باتری کم میشه.

این باتری با وجود امکان باز شدن درب پشتی دستگاه قابل تعویض نیس و توانایی شارژ سریع کوالکام هم با وجود به کار گیری چیپست اسنپدراگون ۸۱۰ واسه اون در نظر گرفته نشده، در نتیجه شارژ کامل باتری بین ۲ تا ۳ ساعت زمان می بره.

در کل اما میشه کارکرد این بخش رو با در نظر گرفتن قیمت دستگاه قابل قبول آزمایش کرد، محصولی که با هر شارژ می تونین روی یک تا یک و نیم روز به کار گیری اون حساب کنین.

نکات مثبت

  • قدرت سخت افزاری بالا
  • قیمت بسیار مناسب
  • دوربین باکیفیت
  • طراحی قشنگتر
  • رابط کاربری سبک و روان
  • قابای جور واجور

نکات منفی

  • روند سخت خرید
  • نبود وجود توانایی شارژ سریع
  • نبود وجود درگاه حافظه و باتری قابل تعویض
  • نمایشگر متوسط
  • عمر باتری متوسط
  • وزن سنگین

جمع بندی

هرچند بهت و حیرت زدگی که وان پلاس با اولین تلفن هوشمند خود درست کرد در محصول دوم موندگاری پیدا نکرده، اما بازم با یه دستگاه جذاب روبرو هستیم که ارزشی بالاتر از قیمت خود داره.

این تلفن هوشمند از طراحی قشنگتر، قدرت سخت افزاری بالا و امکانات مناسبی برخورداره و تجربه کاربری نزدیک به اندروید خالص رو، به همراه بعضی توانایی اضافه تر ارائه می کنه.

جفت و جور «وان پلاس ۲» با دعوتنامه از راه سایت فروشنده شدنیه و در کل میشه گفت اگه بتونین این محصول رو پیدا کنین از خرید اون پشیمون نمی شین، چون که در آخر هیچکدام از نقاط ضعف اون با در نظر گرفتن هزینه پرداختی ۳۲۹ دلاری (۳۸۹ دلار واسه نسخه ۶۴ گیگابایتی) خیلی به چشم نخوان اومد.

پاسخی بگذارید