رشته روانشناسی-دانلود پایان نامه درباره گزارشگری مالی
بهمن 17, 1397 Comments..0
دانلود پایان نامه

ه منظور بیمه کردن حق اولویت بستانکاران در دریافت طلب نسبت به سهام‌داران، استفاده کنند . پیش‌بینی همه زیا نهای آتی، احتمال توزیع سود نقدی از اصل سرمایه را کاهش خواهد داد. حتی اگر نگرانی اصلی حسابداری مناسب بودن توزیع‌های سود در نظر گرفته شود، این حقیقت را نیز باید در نظر داشت که ارائه کمتر سود امروز منجر به ارائه بیشتر سود فردا می‌شود.

قراردادهای بدهی نقش‌هایی به غیر از محدود کردن توزیع‌ها را انجام می‌دهند و این نقش‌ها اثر محافظه‌کاری را بهبود می‌دهند. یک نقش که اعداد حسابداری انجام می‌دهند علامت دهی در زمانی است که شرکت در بحران مالی است. محافظه‌کاری افراطی در شناسایی سود ‌می‌تواند علائم اشتباه بسیار زیادی را به وجود آورد و بنابراین محافظه‌کاری باید در مقابل سایر ویژگی‌های کیفی داده‌های حسابداری تعدیل شود.
محافظه‌کاری همچنین به نظر ‌می‌رسد در پاداش مدیریت بر مبنای سود حسابداری نقش داشته باشد. اگر چه طرح‌های پاداش رسمی تا دهه 1950 در آمریکا معمول نبودند در ادامه این قرن پاداش حداقل به طور غیر رسمی بر اساس سود حسابداری بود. یک معیار عملکرد بهینه برای اهداف پرداخت پاداش، اندازه گیری نتایج اقدامات مدیران بر ارزش شرکت در دوره مربوط (مانند سود) است. این معیار مستلزم انجام برخی برآوردها از اثرات جریانات نقدی آتی است و از آن جایی که پاداش آن‌ها بستگی به آن برآورد دارد احتمالا برآوردهای سوگیرانه و مغشوشی انجام ‌می‌گیرد. اگر سوگیری خیلی بزرگ باشد، اعداد حسابداری معیارهای عملکرد مفیدی نخواهند بود. برای محدود کردن این سوگیری، حسابداری از دیرباز بر قابلیت اتکای (از جمله قابلیت رسیدگی) معیارهای مورد استفاده تاکید کرده است. تعویق در شناسایی اثرات جریانات نقدی آتی، یک موازنه بین به موقع بودن و قابلیت اتکا خواهد بود. محافظه‌کاری در چنین موازنه ای نقش دارد، از آن جایی که یک کاربرد اظهار شده برای محافظه‌کاری تهاتر خوش بینی مدیران است.
مثال‌های پاداش و قراردادهای بدهی نشان می‌دهند محافظه‌کاری به تنهایی و جدا از سایر ویژگی‌های اطلاعات به کار گرفته نمی‌شود. محافظه‌کاری در موازنه با سایر ویژگی‌ها مثل به موقع بودن قرار ‌می‌گیرد. حسابرس تشویق می‌کند که هیچ سودی پیش‌بینی نشود اما همه زیان‌ها پیش‌بینی شود. در طرف مقابل، تمایل مدیر به پیش‌بینی (شناسایی پیش از موعد) سود و تعویق (شناسایی پس از موعد) زیان‌ها ست.
2-2-3- تعریف محافظه‌کاری و مفهوم آن
محافظه‌کاری یکی از ویژگیهای برجستهی گزارشگری مالی است که در سالهای اخیر به خاطر رسواییهای مالی (در شرکتهایی مانند انرون و وردکام)، توجه بیشتری را به خود جلب نموده است و برخی مطالعات اخیر مانند واتس، 2003؛ رویچوداری و واتس، 2005 و لافوند و واتس، 2008 به طور ویژه بر محافظه‌کاری تمرکز نمودهاند. هرچند بسیاری از حسابداران بر وجود محافظه‌کاری در تنظیم صورت‌های مالی توافق دارند، تعریفی جامع و مانع از آن ارائه نشده است. با وجود این، در متون حسابداری دو خصوصیت عمدهی محافظه‌کاری مورد بررسی قرار گرفته است: نخست، جانبداری رو به پایین ارزش دفتری سرمایه نسبت به ارزش بازار آن است و دو دیگر گرایش به تسریع در شناسایی هزینه ها و تعویقِ شناخت درآمدها (پرایس، 2005).
واتس (2003) از بلیس (1924) در تعریف محافظه‌کاری چنین نقل نموده است: «محافظه‌کاری به طور سنتی با ضربالمثل هیچ سودی را پیشبینی نکنید، اما همهی زیانها را پیشبینی کنید تعریف شده است». در ادبیات حسابداری این ضربالمثل به صورت «گرایش حسابداری به الزام درجهی بالاتری از تاییدپذیری برای شناسایی اخبار خوب، یعنی سود نسبت به شناسایی اخبار بد یعنی زیان (باسو، 1997)» تفسیر شده است (واتس، 2003). پیش‌بینی سودها به معنی شناسایی سودها قبل از اینکه ادعای قانونی نسبت به درآمدهای به وجود آورنده آن‌ها وجود داشته باشد و درآمد‌ها قابل رسیدگی (تاییدپذیر) شوند، است. محافظه‌کاری به معنی لزوم دریافت همه جریانات نقدی درآمدی، قبل از شناسایی سودها نیست. بلکه می‌توان فروشهای نسیه را شناسایی نمود به شرط آنکه جریانات نقدی مرتبط با آن‌ها قابل رسیدگی (تاییدپذیر) باشند. محافظه‌کاری لزوم قابلیت رسیدگی نامتقارن (و در نتیجه عدم تقارن زمانی در شناسایی) سودها نسبت به زیان‌هاست. این تفسیر موجب ایجاد سطوح مختلفی از محافظه‌کاری را می‌شود چرا که الزام میزان بالاتری از قابلیت رسیدگی برای سودها در مقابل زیان‌ها منجر به محافظه‌کاری بیشتر خواهد شد.
تعداد اندکی از صاحبنظران حسابداری با ایده کمتر از واقع نشان دادن دارایی‌ها و بیش از واقع نشان دادن بدهیها، شناسایی پیش از موعد هزینه‌ها و شناسایی دیرتر از موعد درآمدها به شکال منظم و قاعده‌مند موافقند. برای مثال هندریکسن بیان می‌کند: “محافظه‌کاری در بهترین حالت، روشی بسیار ضعیف در برخورد با شرایط عدم اطمینان در هنگام ارزشیابی و شناسایی درآمدهاست، و در بدترین حالت منجر به نمایش غیرواقعی داده‌های حسابداری می‌شود”.

 

اینجا فقط تکه های از پایان نامه به صورت رندم (تصادفی) درج می شود که هنگام انتقال از فایل ورد ممکن است باعث به هم ریختگی شود و یا عکس ها ، نمودار ها و جداول درج نشوند.

برای دانلود متن کامل پایان نامه ، مقاله ، تحقیق ، پروژه ، پروپوزال ،سمینار مقطع کارشناسی ، ارشد و دکتری در موضوعات مختلف با فرمت ورد می توانید به سایت  77u.ir  مراجعه نمایید

رشته روانشناسی و علوم تربیتی همه موضوعات و گرایش ها :روانشناسی بالینی ، تربیتی ، صنعتی سازمانی ،آموزش‌ و پرورش‌، کودکاناستثنائی‌،روانسنجی، تکنولوژی آموزشی ، مدیریت آموزشی ، برنامه ریزی درسی ، زیست روانشناسی ، روانشناسی رشد

مطلب مشابه :  اهمال کاری تحصیلی-فایل تمام متن

در این سایت مجموعه بسیار بزرگی از مقالات و پایان نامه ها با منابع و ماخذ کامل درج شده که قسمتی از آنها به صورت رایگان و بقیه برای فروش و دانلود درج شده اند

با این حال اثر محافظه‌کاری بر نحوه عمل‌های حسابداری هم دارای سابقه ای طولانی و هم با اهمیت بوده است. باسو(1997) بحث می‌کند که محافظه‌کاری نحوه عمل‌های حسابداری را برای مدت حداقل500 سال تحت تاثیر قرار داده است. استرلینگ(1970) محافظه‌کاری را به عنوان اثر گذارترین اصل بحث ارزشیابی در حسابداری معرفی می‌کند(ولک، داد و ترنی، 2004). پژوهش‌ها اخیر در مورد محافظه‌کاری بیان می‌کند نه تنها نحوه عمل‌های حسابداری محافظه‌کارانه است بلکه این نحوه عمل‌ها در 30 سال اخیر محافظه‌کارانه تر شده است. این نتایج با در نظر گرفتن مخالفت بیش از اندازه بسیاری از قانون‌گذاران بازار سرمایه، تدوین‌کنندگان استاندارد، و دانشگاهیان به محافظه‌کاری تعجب آور است.
در پاراگراف 95 بیانیه مفاهیم حسابداری شمارهی دو نیز برای تشریح محافظه‌کاری چنین آمده است: «… اگر دو براورد از یک مبلغ دریافتنی یا پرداختنی آتی وجود داشته باشد و احتمال وقوع هردو یکسان باشد؛ محافظه‌کاری استفاده از براوردی را دیکته میکند که کمتر خوشبینانه است» (هیات استانداردهای حسابداری مالی، 1980).
اخیرا هیئت استانداردهای حسابداری مالی آمریکا (FASB) و هیات استانداردهای حسابداری بین المللی (IASB) طی پروژه ای مشترک بیان کردند:
” بی‌طرفی، با محافظه‌کاری که مستلزم سوگیری اطلاعات گزارشگری مالی است، ناسازگار است. اطلاعات بی‌طرفانه هدایت رفتارها به سوی یک جهت خاص را بر نمی‌تابد. برای مثال ممکن است اتومبیلها با سرعت سنجی تولید شوند که سرعت را از سرعت واقعی بیشتر نشان دهند تا راننده را به منظور رعایت قوانین، تحت تاثیر قرار دهند. با این حال چنین سرعت سنج‌های محافظه‌کارانه ای از دید رانندگان قابل قبول نخواهد بود زیرا آنان انتظار دارند سرعت منصفانه را مشاهده کنند. گزارشگری مالی محافظه‌کارانه یا به عبارت دیگر سوگیرانه، به همین اندازه غیر قابل قبول است.”
واتس و زیمرمن (1986) در تعریف محافظه‌کاری چنین نوشتهاند: «محافظه‌کاری یعنی اینکه حسابدار باید از بین ارزشهای ممکن، برای دارایی‌ها کمترین ارزش و برای بدهیها بیشترین ارزش را گزارش نماید. درآمدها باید دیرتر شناسایی شوند نه زودتر و هزینه ها باید زودتر شناسایی شوند نه دیرتر».
با این حال تعاریف ارائه شده از محافظه‌کاری در متون و کتاب‌های حسابداری، با تفصیل بیشتری بیان شده است. به عنوان نمونه، ”محافظه‌کاری قاعده ای است که طبق آن هنگامی که یک تردید واقعی درباره انتخاب بین دو یا چند روش مجاز جایگزین وجود دارد، روش دارای کمترین اثرات مطلوب (مثبت) بر حقوق صاحبان سهام، بایستی انتخاب شود“ (اسمیت و اسکوسان،1987). با این حال این تعریف نیز همچنان مبهم است، زیرا طبق اصول عمومی پذیرفته شده حسابداری، اندازه گیری و شناخت باید شرایط خاصی را احراز نمایند. در ضمن، مجموع درآمدهای یک شرکت در طی عمر مفید (یا یک چرخه تجاری کامل)، فارغ از روش‌های انتخابی حسابداری، باید یکسان باشد. بنابراین، مواردی که طی دوره‌ای منجر به محافظه‌کاری می‌شوند، ممکن است در دوره‌های متعاقب نتایج غیرمحافظه‌کارانه ای را به همراه داشته باشند.
از دیدگاه تهیه کنندگان صورتهای مالی، محافظه‌کاری به عنوان کوششی برای انتخاب روشی از روش های پذیرفته شدهی حسابداری است که به یکی از نتایج زیر منتج میشود:
شناخت کندتر درآمد فروش،
شناخت سریعتر هزینه،
ارزشیابی کمتر داراییها، و یا
ارزشیابی بیشتر بدهیها (شباهنگ، 1381).
نیاز به محافظه‌کاری اغلب مرتبط با گزارشگری قابل اتکای رویدادهای گذشته است که در آن بر گذشته نگری، حسابدهی و مباشرت و رفتار حسابرسان تاکید می‌شود. برای مثال زمانی که صورتهای مالی محافظه‌کارانه باشد، حسابرسان کمتر در معرض دعاوی حقوقی قرار خواهند گرفت. یک نتیجه مهم ناشی شده از رفتار نامتقارن محافظه‌کاری در برابر سودها وزیان‌ها، ارائه کمتر از واقع مداوم خالص ارزش دارایی‌هاست. قانون‌گذاران بازار سرمایه، تدوین کنندگان استاندارد و دانشگاهیان محافظه‌کاری را به این خاطر که ارائه کمتر از واقع سود در دوره جاری ‌می‌تواند منجر به ارائه بیشتر از واقع سود در دوره‌های آتی شود، نقد می‌کنند.
برای مثال بولتن 2 پژوهش‌ها حسابداری بیان می‌کند:
“محافظه‌کاری در ترازنامه اگر به قیمت محافظه‌کاری در سود و زیان حاصل شود، ارزش آن زیر سوال خواهد رفت، چرا که سود و زیان مهمتر است.”
در کشور ما، کمیتهی فنی سازمان حسابرسی در مفاهیم نظری گزارشگری مالی، محافظه‌کاری را به عنوان یکی از مولفه های خصوصیت کیفی قابل اتکا بودن درنظر گرفته، اما واژهی محافظه‌کاری را به کار نبرده است، بلکه از واژهی احتیاط به جای آن استفاده نموده است. در مفاهیم نظری گزارشگری مالی پیوست استانداردهای حسابداری ایران دربارهی احتیاط چنین آمده است:
«تهیه‌کنندگان‌ صورتهای‌ مالی‌ درعین‌ حال‌ باید با ابهاماتی‌ که‌ به ‌گونه‌ای‌ اجتناب‌ناپذیر بر بسیاری‌ از رویدادها و شرایط‌ سایه ‌افکنده‌ است برخورد کنند. نمونهی این‌ ابهامات‌ عبارت‌ است‌ از قابلیت‌ وصول‌ مطالبات‌، عمر مفید احتمالی‌ داراییهای‌ ثابت‌ مشهود و تعداد و میزان‌ ادعاهای‌ احتمالی‌ مربوط‌ به‌ ضمانت‌ کالای‌ فروش‌ رفته‌. چنین‌ مواردی‌ با رعایت‌ احتیاط‌ در تهیه‌ی صورتهای‌ مالی‌ و همراه‌ با افشای‌ ماهیت‌ و میزان‌ آن‌ها شناسایی‌ می‌شود. احتیاط‌ عبارت‌ است‌ از کاربرد درجه‌ای‌ از مراقبت‌ که‌ در اعمال‌ قضاوت‌ برای‌ انجام‌ براورد در شرایط‌ ابهام‌ مورد نیاز است‌ به‌گونه‌ای‌ که‌ درآمدها یا داراییها بیشتر از واقع‌ و هزینه‌ها یا بدهیها کمتر از واقع‌ ارائه‌ نشود. اعمال‌ احتیاط‌ نباید منجر به‌ ایجاد اندوخته‌های‌ پنهانی‌ یا ذخایر غیر ضروری‌ گردد یا داراییها و درآمدها را عمداً کمتر از واقع‌ و بدهیها و هزینه‌ها را عمداً بیشتر از واقع‌ نشان‌ دهد زیرا این‌ امر موجب‌ نقض‌ بی‌طرفی‌ است‌ و بر قابلیت‌ اتکای‌ اطلاعات‌ مالی‌ اثر می‌گذارد» (کمیته فنی سازمان حسابرسی، 1381).
تعریف بالا نشان میدهد که محافظه‌کاری محصول ابهام است و هرگاه حسابداران با ابهام روبرو شوند محافظه‌کاری را به کار میبرند. هیات استانداردهای حسابداری مالی در بیانیهی مفاهیم حسابداری شمارهی دو دربارهی محافظه‌کاری و تعریف آن بحث کرده و محافظه‌کاری را اینگونه تعریف کرده است: «واکنشی محتاطانه به ابهام در تلاش برای اطمینان از اینکه ابهام و ریسکهای ذاتی شرایط تجاری به گونهای مناسب مد نظر قرار گرفتهاند». این تعریف، ابهام و ریسک را عواملی مهم در تشریح محافظه‌کاری می‌داند. در این بیانیه آمده است که اگر ابهام وجود نداشته باشد، نیازی به محافظه‌کاری نیست؛ و هرچه ابهام و ریسک بیشتری وجود داشته باشد، نیاز بیشتری به محافظه‌کاری وجود دارد (هیات استانداردهای حسابداری مالی، 1980).
اثرات محافظه‌کاری را میتوان به دو مورد نسبت داد: نخست، استانداردهای گزارشگری مالی که گزارشگری محافظه‌کارانه را الزامی میسازند؛ و دیگری، رویه های حسابداری انتخاب شده توسط مدیریت برای تهیهی صورتهای مالی. غالبا جنبه دوم به عنوان تصویر محافظه‌کاری در ادبیات مربوط ارائه شده است. برای مثال، گزارشگری مالی محافظه‌کارانه توسط یک شرکت میتواند دلالت بر وجود ابهام و ریسک بیشتر و در نتیجه محافظه‌کاری بیشتر داشته باشد که در استانداردهای مربوط الزامی شده است؛ یا دلالت بر این داشته باشد که شرکت رویه های حسابداری محافظه‌کارانه را برای گزارشگری مالی انتخاب نموده است. در عالم واقع، ممکن است هر دو اینها مهم باشد و اهمیت نسبی آن‌ها نیز باهم متفاوت باشد. از اینرو شرکتهایی که هدف آن‌ها ارائه گزارشهای مالی محافظه‌کارانه است، ممکن است در صورتی که سطح عدم اطمینان و ابهام پایین باشد، سطح با اهمیتی از محافظه‌کاری را نشان ندهند. برعکس، در مورد شرکتهای دارای سیاستهای گزارشگری مالی متهورانه، ممکن است در صورتی که سطح ابهام بالا باشد، سطح بالایی از محافظه‌کاری را نشان دهند (پرایس، 2005).
هیات استانداردهای حسابداری مالی، در بیانیهی مفاهیم حسابداری شمارهی دو تا حدودی از اهمیت محافظه‌کاری کاسته است؛ زیرا در سلسله مراتب ویژگیها ذکری از آن به عمل نیاورده است (شباهنگ، 1381). در این بیانیه، ارائه ارزشهای کمتر از واقع برای داراییها یا سود (یا ارائه ارزشهای بیش از واقع)، تایید نشده است (همان ماخذ). با این وجود محققان تبیینهایی را دربارهی گزارشگری مالی محافظه‌کارانه ارائه نمودهاند؛ همهی این تبیینها نشان میدهند که محافظه‌کاری برای استفاده کنندگان از گزارشهای حسابداری مفید است. این تبیینها عبارتند از:
1) تبیین قراردادی؛
2) تبیین دعوی حقوقی؛
3) تبیین مالیات بر درآمد؛ و

4) تبیین قانونی (واتس، 2003).
2-2-4- دلایل محافظهکاری
هندریکسن و ونبردا (1992)، در کتاب تئوری حسابداری سه دلیل برای محافظه کاری آورده‌اند. نخست اینکه گرایش حسابداران به بدبینی برای جبران خوشبینی بیش از حد مدیران و مالکان ضروری است. معمولا مالکان واحدهای تجاری نسبت به تجارتشان خوش بین هستند. این خوش بینی هم در انتخاب اقلام و هم در تاکید بر اقلام، در گزارشهای حسابداری نشان داده میشود. در اثر فشار بستانکاران و سایر استفادهکنندگان از گزارشهای مالی، حسابداران سدهی نوزدهم به طور مداوم برای خودداری از انعکاس این خوش بینی در گزارشهایشان تحت فشار بودهاند. از اینرو بسیاری از اصول سنتی حسابداری مبتنی بر محافظه کاری بوده و بسیاری از این مفاهیم در حسابداری امروز هم رسوخ کردهاند.
دوم اینکه، بیشنمایی سود و ارزشیابیها، نسبت به کمنمایی آن‌ها، برای تجارت و مالکان آن خطرناکتر است. بدین معنی که پیامد زیان یا ورشکستگی بسیار جدیتر از پیامد سود است. بنابراین، چنین استدلال میشود که وقتی پیامد متفاوت است؛ دلیلی وجود ندارد که قواعد اندازهگیری و شناسائی زیانها و سودها مشابه باشد. پیش فرضِ مبنای این استدلال این است که حسابدار برای ارزیابی ریسک، نسبت به سرمایه گذار یا اعتبار دهنده، موقعیت بهتری دارد. با این حال، ارزیابی ریسک و پذیرش یا گریز از آن قضاوتی ذهنی است که نمیتواند توسط حسابدار انجام شود. به جای به کار بردن محافظه کاری، باید هدف گزارشهای مالی فراهم نمودن اطلاعات مناسبی باشد که به استفاده کنندگان اجازه دهد خودشان ریسک را ارزیابی نمایند.
سوم، مبتنی بر این فرض است که حسابدار نسبت به سرمایه گذاران و اعتبار دهندگان به اطلاعات بیشتری دسترسی دارد و حسابدار در هنگام حسابرسی با دو نوع ریسک روبرو میشود: از یک سو، این ریسک وجود دارد که ممکن است آنچه گزارش شده، بعدا نادرست از آب درآید. از سوی دیگر، این ریسک وجود دارد که ممکن است آنچه گزارش نشده، بعدا درست از آب درآید. محافظه کاری بدین مفهوم است که تاوان افشا بیش از عدم افشا است. ایراد این شیوه این است که شواهدی اساسی مبنی بر اینکه پیامد کدام یک از ریسکها بیشتر از دیگری است وجود ندارد تا بتوان این جانبداری در گزارشهای حسابداری را

دیدگاهتان را بنویسید

فوکا | Postmag سبز فایل.